jump to navigation

ҚАЙТА ТУҒИЛИШ 24 октября, 2014

Posted by Shahodat in Шеърият.
add a comment

маҳзунлик(ички монолог-новелла)

… Мен худбин кимсалар ўз тақдирини ўзга кимсалар билан боғлай олмаслигини тушиниб қолдим… ва шунда ногоҳ ўзимдан чўчиб кетган эдим. Мен нодон наҳот Қиблам қаерда эканин унутдим. Наҳот, бу ҳолим учун Роббимдан қўрқмадим?! Йўқ, йўқ, мен Роббимдан Ҳаё қилгандим…

О, лаънати ёлғизлик! О, лаънати мағрурлик! О, лаънати ўз-ўзига бино қўйиш ва одам иси ёқмаслик иллати. Булар менинг ёлғиз бошимга бало бўлмоқда эди.

Менда бу лаънати иллатлар қачон ва қай ҳолда пайдо бўлганини билолмай ҳалакман. Эҳтимол, табиатан шундай яралгандирман. Эҳтимол, болалик чоғимда орттириб олгандирман бу қусурларни. Эҳтимол,  яқин-яқинларда менга илашгандир бу лаънати иллатлар.

Мен отамнинг гапини жуда тиниқ эслайман, зеро бундай гапларни эсдан чиқариб бўларми? Дадам онамга айтганди:

— Онаси, бу қизингнинг тупроғи бошқа жойдан олинган кўринади. Бола бўлиб  синфдошларига қўшилиб, ўйнаб-кулиб юрганини кўрмадим ҳеч! (далее…)