jump to navigation

Фақат сен йиғлама… (роман охири) 21 июля, 2013

Posted by Shahodat in Наср.
add a comment

J18. Фақат сен йиғлама…

(ўлик, мустамлака сукунат) 

Уйқуси дафъатан ўчиб кетган Дариға ўрнидан туриб, токча ёнига борди ва чироқ пилигини кўтарди. Тўшакда ётган қизи туйқус уйғониб, онасини  пайпаслаб ахтарди, унинг йўқлигини сезгач, чинқириб йиғлай бошлади.

– Эна-а-а, эна-а-а -а!

Дариға унинг ёнига югуриб келди ва қизалоғининг қулоғига эниб юпатди:

– Аста, аста, оғангни уйғотажаксан.

– Эна-а!

– Ман шу ердаман!

Руқия онасининг бўйнига ёпишиб олди. Дариға қизини тинчлантирмоқ учун яна шипшиди:

– Ман  шу ердаман.

У қизини ётқизмоқчи бўлди, бироқ ҳеч ажралгиси келмаган қизалоқ онасини маҳкам қучиб, яна йиғлай бошлади.

Дариға қизини юпатмоқ учун юрак аталмиш қабрга кўмган кўргуликларини ниҳоят қўшиқ қилиб куйлади:

Кўзларингни ўзи қора, сан йиғлама фақат,

Юрагим шундоқ ҳам яра, сан йиғлама фақат,

Ватан дебон, ани суйғон отанг ер қучиб кетғон,

Йиғламиш Жайҳун сатпора, cан йиғлама фақат!

Кўргуликни кўмганман мен юрак деган қабрга,

Қон йиғлаб фарёд қилдим Чингиз деган жабрга,

Сочин тараб мотам тутди Жайҳун ҳатто сабрга,

Қонга тўлган бағрини  Дашт ҳам  тутди абрга… (далее…)